ՆԱՄԱԿԱՆԻ

Մեծարգոյ տեարք,

Թերթիդ այսօրուան (յուլիս 2, 2009) թիւին մէջ կը գտնեմ հետևեալը. «Հաւատարմագիրներու յանձնման արարողութեան յաջորդած...» և այլն:

Երբ գիր արմատը գրութիւն կը նշանակէ, յոգնակին կը կազմենք գրեր ձևով. ուրեմն՝
հաւատարմագիր - հաւատարմագրեր
ձեռագիր - ձեռագրեր
բարևագիր - բարևագրեր
անցագիր - անցագրեր
երկաթագիր - երկաթագրեր

Իսկ երբ գիր արմատը գրող կը նշանակէ, յոգնակին պէտք է կազմել գիրներ ձևով. ուրեմն
պատմագիր - պատմագիրներ
նամակագիր - նամակագիրներ
արձակագիր - արձակագիրներ
վիպագիր - վիպագիրներ
խմբագիր - խմբագիրներ
* *
*
Գալով յանձնման ձևին՝ արևմտահաձերս բառերը այսքան չենք ամփոփեր, այքան չենք ճնշեր, այսքան չենք խեղդեր. արևելահայերը այպէս կ'ընեն, բայց անոնք տարբեր կոկորդ պէտք է ունենան: Պատկերացուցէք պահ մը արևմտահայ ուսուցիչ մը, կամ բանախօս մը, կամ զրուցակից մը, որ «յանձնման» ըսէ. մարսելիք բա՞ն է այս: Ինչու՞ պարզ ու մեկին չէք գրեր յանձնումի: Ոչ ոք դէմ է, որ ազդուինք արևլահայերէնէն, բայց առնենք անոր շինիչ ոճերն ու ձևերը՝ առանց քանդելու արևմտահայերէնի շէնքը: Իր հետևողութեան մէջ «Ազդակ»ը սկսած է չափը կորսնցնել:
Լաւագոյն զգացումներով՝

Արմենակ Եղիայեան